Το Σάββατο 1 Μαιου, μετέδωσα στο ziskal.blogspot.com τον αγώνα της Εσπανιόλ με την Βαλένθια, ένα παιχνίδι που κέρδισαν εύκολα οι νυχτερίδες. Τολμώ να πω ότι είχα πολύ ώρα στραμμένη την προσοχή μου πάνω στον Μαρτσένα, αφού έχει γραφτεί και ακουστεί κατά κόρον το όνομά του στα μεταγραφικά του Παναθηναϊκού.
Από το "πράσινο" στρατόπεδο έχει λεχθεί ότι ο αμυντικός που θα αποκτήσει η ομάδα θα είναι ένας αμυντικός με διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που ήδη έχουν ο Βύντρα, ο Σαριέγκι, ο Καντέ, ο Μπίερσμιρ, ο Κατσουράνης, δηλαδή, όσοι καλούνται να αγωνιστούν κεντρικοί αμυντικοί.
Όλοι αυτοί μπορεί να έχουν κάποια καλά στοιχεία στην ταχύτητα, στην αίσθηση του χώρου, στο πως κατεβάζουν την μπάλα, στο πως πασάρουν, αλλά άπαντες υστερούν σε δύναμη, υστερούν στην προσωπική μονομαχία, υστερούν στον αέρα με υψηλόσωμους επιθετικούς. Γι’ αυτό προέκυψε και η λέξη killer, δηλαδή, ένας στόπερ που θα… «καθαρίζει» φάσεις και… αντιπάλους.
Είναι, λοιπόν, ο Μαρτσένα τέτοιος παίκτης;
Με βεβαιότητα μπορώ να πω όχι. Ο αρχηγός της Βαλένθια, που απ’ ότι ακούω κοστίζει και ένα καράβι ευρώ, είναι ένας κοντρολαρισμένος κεντρικός αμυντικός, με καλή αίσθηση του χώρου, με καλή μακρινή πάσα. Μάλιστα, στο πρώτο γκολ του Ζίγκιτς, έβγαλε από την άμυνα μία σαραντάρα πάσα για τον Βιθέντε και ο Βιθέντε σέντραρε προς τον Σέρβο επιθετικό που πέτυχε το γκολ.
Όμως, διαπίστωσα πως στις προσωπικές μονομαχίες είναι soft. Αντίθετα ο killer της Βαλένθια ήταν ο Ολλανδός Μαντούρο, τον οποίο απέφευγαν να πλησιάζουν οι παίκτες της Εσπανιόλ. Αν τώρα έχουν αλλάξει τα χαρακτηριστικά του αμυντικού που θέλει ο Παναθηναϊκός, πάω πάσο. Αν ψάχνουν, όμως, killer, ο Μαρτσένα δεν είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου