Ψάξαμε πίσω από τις εντυπώσεις και την βιτρίνα και σας αναλύουμε γιατί φθάσαμε στην ήττα, με περίπατο, από τη Νότια Κορέα. Πολύ απλά γιατί είναι λαϊκισμός κι εύκολη λύση να κατηγορείς μόνο έναν για ένα ναυάγιο. Ακόμα και με τον...
“Τιτανικό” δεν έφταιγε μόνο η αθεράπευτη αισιοδοξία του πολύπειρου κυβερνήτη του. Και βέβαια, η Ελλάδα δεν έγινε δύναμη στο ποδόσφαιρο επειδή κατέκτησε το Ευρωπαϊκό το 2004. Όπως δεν έγινε κι η Δανία επειδή το πήρε το 1992.
Πρώτα από όλα να δούμε εάν ο Ρεχάγκελ έχει πράγματι εμμονές. Τον κατηγορούσαν ότι παίρνει τους ίδιους και τους ίδιους στην Εθνική. Αυτό άλλαξε. Από τα 23 παιδιά που είναι στην αποστολή της Εθνικής στη Νότια Αφρική, μόνο οι 6 ήταν και στην Πορτογαλία. Η ανανέωση σε πρόσωπα αλλά και σε ηλικία είναι φανερή.
Επιπλέον, το 2004 άνοιξαν, οριστικά, τα σύνορα και από κει και έπειτα ακόμα περισσότεροι Έλληνες ποδοσφαιριστές βρήκαν ομάδες στο εξωτερικό. Και τι με αυτό ; Μήπως έγιναν καλύτεροι ποδοσφαιριστές και βελτιώθηκαν τόσο πολύ και δεν το βλέπουμε;
Γιατί πέρα από το κέρδος για τους ίδιους και τους μάνατζερ τους, οι πιο πολλοί δεν προσφέρουν καλύτερη ποιότητα με τις εμπειρίες τους στην Εθνική μας. Τους αρέσει που είναι πιο χαλαροί στο εξωτερικό και κάθονται εκεί κι ας μην παίζουν.
Από τους 23 διεθνείς μας, οι 9 ανήκουν σε συλλόγους εκτός των ελληνικών συνόρων. Και κανείς από αυτούς δεν είναι βασικός κι αναντικατάστατος. Η πρόοδος του Μόρα και του Παπασταθόπουλου είναι δεδομένη, αλλά η ενδεκάδα δε ξεκινά από αυτούς στην Μπολόνια και την Τζένοα, ο Σαμαράς μένει στη μετριότητα του σκωτσέζικου πρωταθλήματος, ο Χαριστέας κι ο Γκέκας έμειναν στον πάγκο στην Μπουντεσλίγκα, ο Πατσατσόγλου παλεύει στην Ομόνοια, αλλά δεν είναι αυτός που ήταν, ο Τζιόλης περνά απαρατήρητος στη Σιένα, ο Κυργιάκος είναι στον πάγκο της Λίβερπουλ και παίζει μόνο όταν οι βασικοί σέντερ μπακ είναι τραυματίες κι ο Καπετάνος έχει συμμετοχές και γκολ στην Στεάουα, αλλά ας μην πιστεύει κανείς ότι το ρουμανικό πρωτάθλημα είναι πιο ισχυρό από το ελληνικό.
Οι παίκτες μας που αγωνίζονται σε ελληνικές ομάδες δεν μπορούν να ξεφύγουν από το αργό τέμπο του πρωταθλήματος μας. Έτσι έχουν συνηθίσει να παίζουν κι αυτό δεν αλλάζει. Από το 2004 μέχρι σήμερα, παρουσιάσθηκαν στο προσκήνιο ο 25χρονος Τοροσίδης που ακόμα δε ξέρει κι ο ίδιος σε ποια θέση παίζει κι ήδη έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά από διάφορους τραυματισμούς, ο 27χρονος Σπυρόπουλος ο οποίος συνεχίζει να μην μπορεί να μαρκάρει σωστά, ο 26χρονος Αβραάμ Παπαδόπουλος με τις συγκεκριμένες αδυναμίες του στην τακτική και την τεχνική, ο 25χρονος Τζιόλης που αν μη τι άλλο κάνει ότι καλύτερο ξέρει και μόλις δύο νεαροί που δεν υπήρχαν καν στο προσκήνιο το 2004. Ο 22χρονος Παπασταθόπουλος κι ο 20χρονος Νίνης.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο κατόρθωσε λοιπόν να αναδείξει μόλις 2 νέα παιδιά σε αυτά τα 6 χρόνια. Άρα, δεν αξιοποιήσαμε στο παραμικρό τον άθλο της Πορτογαλίας. Και σε αυτό δε φταίει ο Ρεχάγκελ. Μήπως έχει κι άλλον να βάλει και δεν τον καλεί ; Κακώς, ίσως ,δε χρησιμοποιεί τον Νίνη, αλλά θα δούμε τι θα κάνει κι ο Σωτήρης όταν θα τον ρίξει στο παιχνίδι και τότε θα καταλάβουμε εάν σε αυτό το θέμα αδικούμε τον Γερμανό ή όχι.
Μόλις πήραμε το Ευρωπαικό το 2004 έπρεπε να κάνουμε νέα αρχή .Ο Ρεχάγκελ δεν είχε να δώσει τίποτα άλλο. Χρειαζόταν ένας προπονητής με φιλοδοξίες κι οργανωτικό πλάνο. Χρησιμοποιήσαμε τον Ρεχάγκελ ως το πάπλωμα που θα κρύψει την τεμπελιά, την προχειρότητα κι όλες τις άλλες αδυναμίες μας. Και τώρα το τινάζουμε για να το πετάξουμε….
Εάν δεν το έχετε καταλάβει, το ποδόσφαιρο μας είναι σήμερα σε χειρότερο επίπεδο από ότι το 2004. Έχουμε λιγότερους καλούς παίκτες, λιγότερους Έλληνες, ελάχιστους νεαρούς με ταλέντο, ανύπαρκτους προπονητές κι υποδομές ωραίες σε εμφάνιση αλλά χωρίς αποδοτικότητα. Αυτά τα 6 χρόνια όχι κοιμηθήκαμε αλλά ροχαλίσαμε κιόλας. Ο Ρεχάγκελ θα πάει σπίτι στα 72 του. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί αλλά στην ανικανότητα της Ομοσπονδίας και των ομάδων να διαχειρισθούν τον θρίαμβο του 2004 για να βγουν νέοι παίκτες στο προσκήνιο. Κι ευτυχώς που ήταν ο …τρελός Φερέρ κι έβαλε τον Παπασταθόπουλο κι ο …παλαβός Μουνιόθ που εμπιστεύθηκε τον Νίνη γιατί ούτε αυτούς δε θα είχαμε σήμερα, τόσο ανίκανοι που είμαστε για σωστό σχεδιασμό .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου